حجاب چهره جان می شود غبار تنم خوشا دمی که از آن چهره پرده بر فکنم
چنین قفس نه سزای چومن خوش الحانیست روم به گلشن رضوان که مرغ آن چمنم
عیان نشد که چرا آمدم کجا رفتم دریغ و درد که غافل زکار خویشتنم
چگونه طواف کنم در فضای عالم قدس که در سراچه ترکیب تخته بند تنم
اگر ز خون دلم بوی شوق می آید عجب مدار که همدرد نافه ختنم
طراز پیرهن زرکشم مبین چون شمع که سوز ها ست نهانی درون پیرهنم
بیا و هستی حافظ ز پیش او بردار که با وجود تو کس نشنود زمن که منم
تمام هویت حج به این است که منیت من برداشته شود وهمه بدبختی انسان ازهمین حب نفس
است وتمام ادیان آمده اند که مرا از خود بریده و به جانان متصل کنند .
ومن درحج باید سرآیه استرجاع را بفهمم یعنی بدانم که از کجا آمده ام و به کجا می روم
انا لله وانا الیه راجعون .
چه بد سلیقه گی است که تا امروز برای دفن مرده ام این آیه را از گوشه چشمم آنهم با رنگی
سیاه بر دیوار خانه ای می دیدم آنهم فقط برای اینکه بدانم که کسی رفت اما اینکه کجا رفت ؟
چطوررفت ؟ و به کجا رفت ؟ برایم خیلی اهمیت نداشت ! اما امروزمی خواهم برای خود
اعلامیه ای صادر کنم تا فقط خودم بدانم که باقیمانده سفررا باید چگونه بروم پس دائما بگویم
انا لله وانا الیه راجعون .خدایا من آمده ام که دیگر باز نگردم .
و بودن بقیه عمرم برای تو و با امید به تو باشد .
لبیک اللهم لبیک لبیک لاشریک لک لبیک ان الحمدوالنعمه لک والملک لاشریک لک لبیک .
همه این کلمات در یک کلام اولیه رسول الله صلوات الله علیه وآله خلاصه میشود که :
قولوا لا اله الا الله تفلحوا .همه بدانند که من بدنبال رستگاریم !
پس توانی بده تا الهه های درون وبرونم را نفی کنم !!
